غلامحسین ساعدی

این نامه‌ بدون‌تاریخ را زنده یاد غلام‌حسین ساعدی نویسنده و نمایشنامه نویس برجسته ایران در دوران تبعید در پاریس به جمشید، یکی از دوستان دوران دبیرستان خود در تبریز نوشته است. من با جمشید آشنائی دارم و به همین دلیل از او خواستم که این نامه را به مثابه یک سند تاریخی منتشر کند. جمشید که مایل نیست شناخته شود، کپی این نامه ساعدی را در اختیار من قرار داد تا آن را هر گونه که صلاح می‌دانم، انتشار دهم. از این بابت از او سپاسگذارم.

در این نامه ساعدی از یک‌سو مدعی است که طرفدار و سمپاتیزان هیچ دسته و گروهی نیست و هم‌چنین بی هیچ وابستگی به دسته و گروه و حزبی است. از سوی دیگر او خود را یک آنارشیست غیر باکونینی می‌نامد و یادآور می‌شود که ته وجودم زیاده از حد یک سوسیالیسم با توجه به اکولوژی محیط وطنمان هستم.

دیگر آن که ساعدی خود را دشمن عقیده می‌نامد، زیرا به باور او عقیده فکر را می‌خورد و از بین می‌برد. او هم‌چنین دشمن قدرت و تسلط هم هست. بنابراین شگفت انگیز نیست که او در این نامه سازمان مجاهدین را گروهی جزمی نامید و مدعی شد که اگر مجاهدین با چنین جزمیت سر کار بیایند، یا هر کس دیگر تا لحظه‌ی مرگ با آن‌ها خواهم جنگید.